بوسه

 

واژه بوسه در ادبیات کلاسیک ایران جای خاصی دارد واز بعد روانشناسی نیز می تواند جای بحث وبررسی باشد . از نظر روابط اجتماعی وجایگاه آن در آداب ومعاشرت نیز حرف وحدیث فراوان است ودر معاشقه هم که اهمیتش قابل کتمان نیست. لعل لب/ شراب لعل/ قند لب/ شربت شیرین/و.... از تعابیر مختلفی است که در این باب به کار می رود .می خواهم ابیات وآثاری راکه در این مورد به رشته ی تحریر درآمده مرور بکنم .امیدوارم که از نظرات وهمکاری دیگر دوستان هم بهره مندگردم

صدشربت شیرین ز لبت خسته دلان را

نزدیک لب آرند وچشیدن نگذارند

 

یک بوسه از لبت بده یک بوسه از رخت

تا هر دو راچشیده بگویم کدام به؟

 

دیدی به چه حیلت ز لبت بوسه ربودم؟

 سیگار لبت بوسه زد ومن لب سیگار

 

دزدی بوسه عجب دزدی پر منفعتی است

که اگر باز ستانند دوچندان گردد

 

نوشم اگر شرابي جانا ز جـام بوســه
هر لحظه جان فشانم در احترام بوسه
بوسيدی و نماندي تا پاسخش بگيري
هر لحظه در كمينم بر انتقام بوسه
بوسيده اي به غفلت مقروض تا قيامت
هر شب ادا بفرما يك قسط وام بوسه

 

 

 

این پست خام وناتمام استاد که تکمیل خواهدشد

هذیان دل

 

 

شاعرشیفته جان شوریده دل / زنده یاد محمدحسین بهجت تبریزی- شهریار- میراث ادبی بسیار والایی دارد که یکی از دیگری قوی تر /غنی تر و پربارتر است. این لطافت وزیبایی وشوریدگی وشیدایی در همه آثار استاد چه آثار کلاسیک وچه آثار فولکلوریک /چه آثار فارسی وچه آثار ترکی  موج می زند. سهندیه / حیدربابا/ بهجت آباد خاطره سی /و... در زبان ترکی و  افسانه ی شب/ هذیان دل/ مومیایی/دومرغ بهشتی/ایوای مادرم/ انیشتین و... در زبان فارسی ازجمله آثاری است که فقط خاص شهریار است وبه عنوان مکتب شهریار شناخته می شود سخن دردیگر آثار کلاسیک استاد فضایی فراخ ومجالی وسیع می طلبد که در فرصت این مقال نیست  . ابیات ذیل از قطعه زیبای هذیان دل استاد است

هذیان دل

......

افسانه ی عمرم آورد خواب

عمری که نبود خواب دیدم

در سیل گذشت روزگاران

امواج به پیچ وتاب دیدم

 از عشق وجوانی ام چه پرسی؟

من دسته گلی بر آب دیدم

دل بدرقه بانگاه حسرت

*********************

آنجا گل وحشی ای به صحرا

دیدم به نسیم کام راند

هی چادر برگش از سر دوش

می افتد وباز می کشاند

با شعرنگاه خود به گوشش

طوری که نسیم هم نداند

گفتم : گل من مرا ز خود راند

  

شهریار عشق و سخن

 

   امروز سالگرد عروج عرفانی عاشق ترین شاعر وشاعرترین عاشق معاصر ایران/ شهریار ملک سخن/ محمدحسین بهجت تبریزی است که روز ۲۷ شهریورماه سال ۱۳۶۷ دربیمارستان مهر تهران دارفانی را وداع گفت آخرین سروده او این است

یاران دگر به خانه ی ما سرنمی زنند

آیا چه شد که حلقه براین درنمی زنند

دائم پـــــــــرنده اند به هربام وبر ولی

دیگــــر به بام خانه ی ما پر نمی زنند

 شیفتگی وشیدایی این شاعر جانسوخته  وماجرای عشق نافرجام او بارها وبارها هم توسط خود استاد وهم توسط اطرافیانش مورد اشاره قرارگرفته وهمیشه نیز لطافت وزیبایی خاصی داشته وهیجان تندی در جان آدمیزاد- از نوع عاشقش - ریخته است .

آمدی جانم به قربانت ولی حالاچرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پاچرا

نوشدارویی وبعدازمرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالاچرا

نازنینا ما به ناز توجوانی داده ایم

دیگر اینک باجوانان ناز کن با ماچرا

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

این سفر راه قیامت می روی تنها چرا؟

 

 درموردشهریار /عشق نافرجامش/ جان سوخته اش/ دل شیدایش/ ومیراث ادبی اش حرف وحدیث فراوان است ودراین مقوله سخن خواهیم گفت آنچه بیشتر از همه چیز زخمه بر دل می زند ابیاتت عاشقانه ای است از شاعر که بر سنگ مزارش نقش بسته است:

"..... نقش مزار من کنید این دو سخن که :شهریار

       با غم عشق زاده  و  با  غم عشق داده جان "

روح پاک وشیدایی اش شادباد

 

 

با زلیخای عشق

 

 

   در جزيره اي زيبا تمام حواس زندگي مي كردند: شادي.غم.غرور.عشق

   روزي خبر رسيد كه به زودي جزيره به زير آب خواهد رفت همه ساكنين جزيره قايق هايشان را آماده كردند و جزيره را ترك كردنداما عشق مي خواست تا آخرين لحظه بماند چون او عاشق جزيره بودوقتي جزيره به زير آب فرو مي رفت عشق از ثروت که باقايقي با شكوه جزيره را ترك مي كردکمک خواست و به او گفت :آيا مي توانم با تو همسفر شوم؟ثروت گفت :نه! مقدار زيادي طلا و نقره داخل قايقم هست و ديگرجايي براي تو وجود ندارد پس عشق از غرور كه با يك كرجي زيبا راهي مكان امني مي شد كمك خواست غرور گفت:نه! چون تمام بدنت خيس و كثيف شده و قايق زيباي مرا كثيف خواهي كرد. غم در نزديكي عشق بود. عشق به غم گفت : اجازه بده تا من با تو بيايم. غم با صداي حزن آلودگفت: من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تا تنها باشم. عشق اين بار سراغ شادي رفت و او را صدا زد اون آنقدر غرق شادي و هيجان بود كه حتي صداي عشق را هم نشنيد.

  آب هر لحظه بالا و بالاتر مي آمد و عشق ديگر نا اميد شده بود كه ناگهان صداي سالخورده گفت : بيا من تو را خواهم برد عشق  سريع خود را داخل قايق انداخت و جزيره را ترك كرد. وقتي به خشكي رسيدند پيرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد كسي كه جانش را نجات داده بود چقدر به گردنش حق دارد! عشق آنقدر خوشحال بود كه حتي فراموش كرد نام پير مرد را بپرسد !

عشق نزد علم كه مشغول حل مسئله اي روي شنهاي ساحل بود رفت و از او پرسيد:آن پيرمرد كه بود؟علم پاسخ داد: زمان،عشق!؟

ماهمه شعبده گانیم وفلک شعبده باز

 

تله موش اثر پائولو

موش ازشكاف ديوار سرك كشيد تا ببيند اين همه سروصدا براي چيست . مرد مزرعه دار تازه از شهر رسيده بود و بسته اي با خود آورده بود و زنش با خوشحالي مشغول باز كردن بسته بود.موش لب هايش را ليسيد و با خود گفت :« كاش يك غذاي حسابي باشد"اما همين كه بسته را باز كردند ، از ترس تمام بدنش به لرزه افتاد ؛ چون صاحب مزرعه يك تله موش خريده بود.

موش با سرعت به مزرعه برگشت تا اين خبر جديد را به همه ي حيوانات بدهد . او به هركسي كه مي رسيد ، مي گفت :« توي مزرعه يك تله موش آورده اند، صاحب مزرعه يك تله وش خريده است  مرغ با شنيدن اين خبر بال هايش را تكان داد و گفت : « آقاي موش ، برايت متأسفم . از اين به بعد خيلي بايد مواظب خودت باشي ، به هر حال من كاري به تله موش ندارم ، تله موش هم ربطي به من ندارد.»ميش وقتي خبر تله موش را شنيد ، صداي بلند سرداد و گفت : «آقاي موش من فقط مي توانم دعايت كنم كه توي تله نيفتي ، چون خودت خوب مي داني كه تله موش به من ربطي ندارد. مطمئن باش كه دعاي من پشت و پناه تو خواهد بود موش كه از حيوانات مزرعه انتظار همدردي داشت ، به سراغ گاو رفت. اما گاو هم با شنيدن خبر ، سري تكان داد و گفت : « من كه تا حالا نديده ام يك گاوي توي تله موش بيفتد.!» او اين را گفت و زير لب خنده اي كرد ودوباره مشغول چريد شد.

سرانجام ، موش نااميد از همه جا به سوراخ خودش برگشت و در اين فكر بود كه اگر روزي در تله موش بيفتد ، چه مي شود؟

در نيمه هاي همان شب ، صداي شديد به هم خوردن چيزي در خانه پيچيد. زن مزرعه دار بلافاصله بلند شد و به سوي انباري رفت تا موش را كه در تله افتاده بود ، ببيند.
او در تاريكي متوجه نشد كه آنچه در تله موش تقلا مي كرده ، موش نبود ، بلكه يك مار خطرناكي بود كه دمش در تله گير كرده بود . همين كه زن به تله موش نزديك شد ، مار پايش را نيش زد و صداي جيغ و فريادش به هوا بلند شد. صاحب مزرعه با شنيدن صداي جيغ از خواب پريد و به طرف صدا رفت ، وقتي زنش را در اين حال ديد او را فوراً به بيمارستان رساند. بعد از چند روز ، حال وي بهتر شد. اما روزي كه به خانه برگشت ، هنوز تب داشت . زن همسايه كه به عيادت بيمار آمده بود ، گفت :« براي تقويت بيمار و قطع شدن تب او هيچ غذايي مثل سوپ مرغ نيست .مرد مزرعه دار كه زنش را خيلي دوست داشت فوراً به سراغ مرغ رفت و ساعتي بعد بوي خوش سوپ مرغ در خانه پيچيد.اما هرچه صبر كردند ، تب بيمار قطع نشد. بستگان او شب و روز به خانه آن ها رفت و آمد مي كردند تا جوياي سلامتي او شوند. براي همين مرد مزرعه دار مجبور شد ، ميش را هم قرباني كند تا باگوشت آن براي ميهمانان عزيزش غذا بپزد.

روزها مي گذشت و حال زن مزرعه دار هر روز بدتر مي شد . تا اين كه يك روز صبح ، در حالي كه از درد به خود مي پيچيد ، از دنيا رفت و خبر مردن او خيلي زود در روستا پيچيد. افراد زيادي در مراسم خاك سپاري او شركت كردند. بنابراين ، مرد مزرعه دار مجبور شد ، از گاوش هم بگذرد و غذاي مفصلي براي ميهمانان دور و نزديك تدارك ببيند.حالا ، موش به تنهايي در مزرعه مي گرديد و به حيوانان زبان بسته اي فكر مي كرد كه كاري به كار تله موش نداشتند!

نتيجه ي اخلاقي : اگر شنيدي مشكلي براي كسي پيش آمده است و ربطي هم به تو ندارد ، كمي بيشتر فكر كن. شايد خيلي هم بي ربط نباشد!

 

هرمحنت از توموجب چندین محبت است 

محنت زیاده کن  که  محبت  فــــزون کنم      

   مدت زیادی از زمان ازدواجشان می گذشت و طبق معمول زندگی فرازو نشیبهای خاص خود را داشت .یک روز زن که از ساعات زیاد کاری شوهر عصبانی بود و همه چیز را از هم پاشیده می دید زبان به شکایت گشود و باعث نا امیدی شو هرش شد.مرد پس از یک هفته سکوت همسرش با کاغذ و قلمی در دست به طرف او رفت و پیشنهاد کرد هر انچه را که باعث ازارشان می شود بنویسند ودر مورد ان ها بحث و تبادل نظر کنند
زن که گله های بسیاری داشت بدون این که سر خود را بلند کند شروع کرد به نوشتن.مرد نیز پس از نگاهی عمیق و طولانی به همسر نوشتن را اغاز کرد یک ربع بعد با نگاهی به یکدیگر کاغذها را رد وبدل کردند.
مرد به زن عصبانی و کاغذ لبریز از شکایت خیره ماند امازن با دیدن کاغذ شوهر خجالت زده شد و به سرعت کاغذ خود را پاره کرد.شوهرش در هردو صفحه این جمله را تکرار کرده بود:

 "دوستت دارم عزیزم"

باژاله اصفهانی

د

 

 شاد بودن هنر است .                                                                                                

شاد کردن هنری والاتر.                                                                                               

لیک هرگز نپسندیم به خویش                                                                                          

که چو یک شکلک بی جان شب و روز                                                                            

بی خبر از همه خندان باشیم                                                                                            

بی غمی عیب بزرگی ست که دور از ما باد !                                                                     

کاشکی آینه ای بود ، درون بین که در آن                                                                           

خویش را می دیدیم.                                                                                                     

آنچه پنهان بود از آینه ها می دیدیم ،                                                                                  

می شدیم آگه از آن نیروی پاکیزه نهاد                                                                               

                  که به ما زیستن آموزد و جاوید شدن                                                               

پیک پیروزی امید شدن .............                                                                                    

----------------                                                                                                          

شاد بودن هنر است،                                                                                                      

گر بشادی تو دل های دگر باشد شاد .                                                                                

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست                                                                              

هر کسی نغمه ی خود خواند  و از صحنه رود                                                                     

صحنه پیوسته بجاست،                                                                                                   

خرم آن نغمه که مردم بسپارند بیاد

ساقی نامه

 

 

پریشان دماغیم ساقی کجاست                         شراب ز شب مانده باقی کجاست

دماغم  ز میخانه   بویی  شنید                          حـــــذر کن که دیوانه هوئی شنید

الهی  به  جان  خـــــــــــراباتیان                      ازاین  تهمت  هستی ام   وارهان

به  خمخانه  وحـــــــــدتم  راه  ده                    دل زنــــــــــــــده و جان آگاه ده

خــــــــدا  را  ز میخانه گر آگهی                     به مخمور  بیچاره  بنما  رهی

 که از کثـــــــرت خلق تنگ آمدم                  به هر سو شدم سر به سنگ آمدم

بیا  ساقیا  می  به  گردش  درآر                     که دل  گیرم از  گردش  روزگار

می ای ده که چون ریزی اش در سبو                   بــــــــــــرآرد سبو از دل آواز هو

می  ای   کو   مرا  وارهاند  ز من                       از این و  از آن و  زِ  ما  و  ز ِ من

از آن می چــــون شیشه بر لب زند                     لب  شیشه  تبخـــــال   ازهر  زند

تو  در حلقه ی  می پرستان  درآی                    که چیزی نبینی به غیر از خدای

 

 

    تازه داره دلم برات تنگ می شه! تازه دارم می فهمم چه گوهری رو از دست دادم... با لجبازی های خودم، با غرورم. اما شایدم من و تو دیگه نمی تونستیم با هم بمونیم. چه روزهای قشنگی بود، هنوز، هرروز بهت فکر می کنم، می دونم دیگه هیچ وقت از من سراغ نمی گیری، اما گاهی با خودم می گم بیام سراغت حالی ازت بپرسم، دیگه از قصه نوشتن خسته شدم، نمی دونی چند وقته هیچی نمی نویسم، من که با نوشتن نفس می کشیدم!
گاهی فکر می کنم دیگه هیچی ندارم که بهش دل خوش کنم، حتی خاطراتم. با خودم می گم بهتره فراموشت کنم و یک زندگی جدید را شروع کنم، اما نمی شه. دست خودم نیست، تو از خاطرم نمی ری. تویی که ندارمت هنوزم آزارم می دی، بی اون که بدونی.
با خودم می گفتم از هم جدا بشیم شاید من آروم تر بشم، اما لعنت بر این عشق که هیچ چیزش به اختیار من نیست! نه غمش، نه شادیش... دیگه از عشق متنفرم! اما از تو نه... که تو عشق منی!
برام دعا کن. من خیلی پریشونم، خیلی سخته به اون آرامشی که تو گفتی رسیدن. تازه بعد از گذشت چندین روز، که خیال می کردم همه چیز برام تموم شده، دارم می فهمم تموم این غم و برهم بودن و پریشونی من به خاطر گسستن از توست. اما الان دیگه دیره، خیلی دیر... آب از دستم رفته، دیگه نمی تونم برش گردونم!
شاید خیلی خیلی زود ناامید شدم، چون هنوز هم، مطمئنم هیچ کوه بلند و سربه آسمانی بین ما قد علم نکرده....
بین من و تو فقط تپه هست.... تپه های متعددی که من دیگه توان گذشتن از اونها را ندارم. گذشتن از اونها برای رسیدن به تو... اینه که توی خیالم یه کوه بلند می گذارم بینمون.... خسته ام مهربون من! خیلی خسته ام!
می دونی چرا مطمئنم هیچ کوه بلندی بینمون نیست، چون هنوزم حسش می کنم اون نسیمی رو که از کوی تو می وزه..از سرزمینی میان شمال و غرب.
آه ای برگزیده دنیای من!
نگاه دار! که عمری به راه ِ چون تو سواری
فشانده چشم سرشکی، نشانده اشک غباری
به لوح سینه خیالم  کشیده  نقش ِ عزیزی
بدان عزیز نماید   نشانه ها  که تو داری
کرم نما و فرود آ   که پیش ِ دیده حیرت
همان خیال محالی که در کناری و یاری
چوواگذاشته ام خلق را زخویش به عمری
کنون سزد که به خلقم زخویش وانگذاری
دلم گریخته از دست تو  نشسته به پایت
که از حصار وفایت نجسته راه فراری!
چنان به بوی تو دارد تنم هوای  شکفتن
که گل زسنگ برآرم گرَم به خاک سپاری
به خنده گفتی«اگر جز تو را عزیز بدارم،
مرا عزیز بداری؟» به گریه گفتمت«آری!»
سیمین بهبهانی

نجابت / وفا و زيبايي

 

دخترک هميشه ميگفت: من براي نجابت / وفا  و زيباييت عاشق تو شدم.

پسرک براي روز تولدش سه حيوان خانگي به او هديه داد... اسب /  سگ و يک پرنده زيبا! تا دخترک خواست دليل اينکار را بپرسد... پسرک رفته بود. براي  هميشه...

ارزشمندترين چيزهای زندگي معمولا ديده نميشوند ويا لمس نميگردند، بلکه در دل حس ميشوند.
پس از ۱۸ سال زندگي مشترک همسرم از من خواست که با زن ديگري براي شام و سينما بيرون بروم. زنم گفت که مرا دوست دارد ولي مطمئن است که اين زن هم مرا دوست دارد و از بيرون رفتن با من لذت خواهد برد.
زن ديگري که همسرم از من ميخواست که با او بيرون بروم مادرم بود که 19 سال پيش از اين بيوه شده بود ولي مشغله هاي زندگي و داشتن 3 بچه باعث شده بود که من فقط در موارد اتفاقي و نامنظم به او سر بزنم.
آن شب به او زنگ زدم تا براي سينما و شام بيرون برويم. مادرم با نگراني پرسيد که مگر چه شده؟ او از آن دسته افرادي بود که يک تماس تلفني شبانه و يا يک دعوت غير منتظره را نشانه يک خبر بد ميدانست.
به او گفتم: بنظرم رسيد بسيار دلپذير خواهد بود که اگر ما دو امشب را با هم باشيم. او پس از کمي تامل گفت که او نيز از اين ايده لذت خواهد برد.
آن جمعه پس از کار وقتي براي بردنش ميرفتم کمي عصبي بودم. وقتي رسيدم ديدم که او هم کمي عصبي بود کتش را پوشيده بود و جلوي درب ايستاده بود، موهايش را جمع کرده بود و لباسي را پوشيده بود که در آخرين جشن سالگرد ازدواجش پوشيده بود. با چهره اي روشن همچون فرشتگان به من لبخند زد. وقتي سوار ماشين ميشد گفت که به دوستانش گفته امشب با پسرم براي گردش بيرون ميروم و آنها خيلي تحت تاثير قرار گرفته اند و نميتوانند براي شنيدن ما وقع امشب منتظر بمانند.
ما به رستوراني رفتيم که هر چند لوکس نبود ولي بسيار راحت و دنج بود. دستم را چنان گرفته بود که گوئي همسر رئيس جمهور بود. پس از اينکه نشستيم به خواندن منوي رستوران مشغول شدم. هنگام خواندن از بالاي منو نگاهي به چهره مادرم انداختم و ديدم با لبخندي حاکي از ياد آوري خاطرات گذشته به من مي نگرد، و به من گفت يادش مي آيد که وقتي من کوچک بودم و با هم به رستوران ميرفتيم او بود که منوي رستوران را ميخواند. من هم در پاسخ گفتم که حالا وقتش رسده که تو استراحت کني و بگذاري که من اين لطف را در حق تو بکنم.
هنگام صرف شام مکالمه قابل قبولي داشتيم، هيچ چيز غير عادي بين ما رد و بدل نشد بلکه صحبتها پيرامون وقايع جاري بود و آنقدرحرف زديم که سينما را از دست داديم.
وقتي او را به خانه رساندم گفت که باز هم با من بيرون خواهد رفت به شرط اينکه او مرا دعوت کند و من هم قبول کردم.
وقتي به خانه برگشتم همسرم از من پرسيد که آيا شام بيرون با مادرم خوش گذشت؟ من هم در جواب گفتم خيلي بيشتر از آنچه که ميتوانستم تصور کنم.
چند روز بعد مادر م در اثر يک حمله قلبي شديد درگذشت و همه چيز بسيار سريعتر از آن واقع شد که بتوانم کاري کنم.
کمي بعد پاکتي حاوي کپي رسيدي از رستوراني که با مادرم در آن شب در آنجا غذا خورديم بدستم رسيد.
يادداشتي هم بدين مضمون بدان الصاق شده بود: نميدانم که آيادر آنجا خواهم بود يا نه ولي هزينه را براي 2 نفر پرداخت کرده ام يکي براي تو و يکي براي همسرت. و تو هرگز نخواهي فهميد که آنشب براي من چه مفهومي داشته است، دوستت دارم پسرم.
در آن هنگام بود که دريافتم چقدر اهميت دارد که بموقع به عزيزانمان بگوئيم که دوستشان داريم و زماني که شايسته آنهاست به آنها اختصاص دهيم. هيچ چيز در زندگي مهمتر از خدا و خانواده نيست.
زماني که شايسته عزيزانتان است به آنها اختصاص دهيد زيرا هرگز نميتوان اين امور را به وقت ديگري واگذار نمود.
اين متن را براي همه کساني که والديني مسن دارند بفرستيد. به يک کودک، بالغ و يا هرکس با والديني پا به سن گذاشته. اميد امروز بهتر از ديروز و فرداست.

نازکانه

 

 

نمک عشق کجاست؟

زخم برداشت دل از

بردن نام چاقو..

                          (زنده یاد شیون فومنی)

عشق،آن عیسای مصلوب است
برصلیب شهوت ننگینمان،درمیخ
خون این عیساست،کالوده زمین داغ بستررا
خون این عیسای بی تاریخ.
کس چه میداند؟
شایدار((لیلی))به ((مجنون))کام دل میداد
عشق اوچون عشق ما،ازیک((ژتون))هم،بی بها تربود
یااگر((شیرین))کنارپیکر((فرهاد))میخوابید
تیشه اش-چون شاخه های خشک – بی بربود
اعترافی سخت ننگین ست
اینکه مااحساس خون را،جای قلب گرم
در((کمرگاه صبور))خویش مییابیم
یابجای آنهمه سجاده های بافته ازصوف
روی این آلوده با خون،بسترصدرنگ میخوابیم.
درکدامین کوه،آن پیغمبر پاکیزه دل،خفته ست
کزخداهرگزبزاریها،نخواهد خواست:
یک شب شیرین،بیاساید،
درپناه خیمه ی کوتاه((پستان بند))معشوقش؟
ماچه بدبختیم
کانهمه شعروسرودآسمانیمان
ورداین هرجائیان نیمه شبهای خیابانهاست.
روحمان،چون((فاضل آب))شهر،گندآلود
حجله ی رؤیایمان،سرشارازرانهاوپستانهاست.
مادخیل آرزوهارا،
برضریح((آلت))بی آبروی خویش میبندیم .
ما میالائیم ومیخندیم.
عشق،آن عیسای مصلوب است
گرمی هربوسه اش،چون میخ
برصلیب شهوت پُرتاب،میدوزد
((حلقه))هم،چون حلقه ی زنجیر
پنجه اش را با طلسم ننگ،میسوزد.
((دوستت دارم))چه نفرین دروغینی ست.
((دوستت دارم ))چه نفرینی ست.
دردما اینست:
- درد این نسل گناه اندیش –
عشق هم درما نمی روید.
ماچوآن درندگان ازهوس سرشار
میدریم ودورمیریزیم.
عشق ما،این  ...ده بازیهای چرکینست
عشق ما،اینست!

اگر پشت دود به آتش گرم نبود ، آنقدر سر به هوا نبود !

                                          نقل از وبلاگ (تنهاباگل ها)

آبي ، خاكستري ، سياه

 

(تو به من خنديدي

و نمي‌دانستي

من به چه دلهره از باغچه همسايه

سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب‌آلوده به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتي و هنوز

سالها هست

كه در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تكرار كنان

ميدهد آزارم

و من انديشه كنان

غرق اين پندارم

كه چرا

خانه كوچك ما سيب نداشت ) ...

ادامه ی این شعرزیبا را از   http://www.avayeno.com/glink.php?id=neveshteha/ghaside

پی بگیرید

 

سه پرنده

  

 

پرنده اولی ، پرواز را دوست نداشت
پرنده دومی، آشیانه را دوست داشت
پرنده سومی، پریدن را دوست داشت
 
پرنده اولی پرواز کرد :
می گویند به سرزمین خوشبختی رفته
پرنده دومی با همه وجودش عشق ورزید:
می گویند هیچ وقت به سرزمین خوشبختی نرفت
پرنده سومی رفـــــت:
می گویند برای همیشه پرواز کرد
ولی به کجا ......

فراز قصه ها

 

 

سئل المصانع  رکبا  تهیم  فی الفلواتی

تو قدر آب چه دانی ؟ که در کنارفراتی

زندگی، راز بزرگی است که در ما جاريست
زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست
رود دنیا جاریست
زندگی ، آبتنی کردن در این رود است
وقت رفتن به همان عریانی که به هنگام ورود آمده ایم
دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟
هیچ!!!
زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند
شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری
شعله گرمی امید تو را ، خواهد کشت
زندگی درک همین اکنون است
زندگی شوق رسیدن به همان
فردایی است ، که نخواهد آمد
تو نه در دیروزی ، و نه در فردایی
ظرف امروز ، پر از بودن توست
شاید این خنده که امروز ، دریغش کردی
آخرین فرصت همراهی با ، امید است
زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک ،
به جا می ماند
 زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ
زندگی ، خاطر دریایی یک قطره ، در آرامش رود
زندگی ، حس شکوفایی یک مزرعه ، در باور بذر
زندگی ، باور دریاست در اندیشه ماهی ، در تنگ
زندگی ، ترجمه روشن خاک است ، در آیینه عشق
زندگی ، فهم نفهمیدن هاست
زندگی ، پنجره ای باز، به دنیای وجود
تا که این پنجره باز است ، جهانی با ماست
آسمان ، نور ، خدا ، عشق ، سعادت با ماست
فرصت بازی این پنجره را دریابیم
در نبندیم به نور ، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم
پرده از ساحت دل برگیریم
رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم
زندگی ، رسم پذیرایی از تقدیر است
وزن خوشبختی من ، وزن رضایتمندی ست
زندگی ، شاید شعر پدرم بود که خواند
زندگی شاید آن لبخندی ست ، که دریغش کردیم
زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت
زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست
من دلم می خواهد
قدر این خاطره را دریابیم.

نمي دانم اين چندمين بار است كه دست تو را گم مي كنم . شايد شايسته دست مهربان تو نيستم ... اما مرا كودكي تصور كن ... يا شاخه گلي تنها در سياره ات ... كنايه هاي من از سر خشم نبود ... تو عازمي و من تو را دوست مي‌داشتم ... حال كه مي خواهي بروي برو ... مي‌دانم كه روزي دوباره دست تو را خواهم يافت .. هيچ دور نيست آن زمان ... گاه و بيگاه چتر مرا باز كن و ببين كه صورتم زير سيلي آفتاب داغ مي‌شود .... مي دانم كه لحظه وداع نزديك است .... بايست .... ! من خواهم گريست ... تو به جان من بدي روا نداشتي ... تو خواهش قلبم را نديده مي گيري .... و خوب مي دانم اين منم كه اسير سياره تو مي مانم و تو سفر مي كني ... يادت باشد وقتي به ستاره ها سفر كردي من از همينجا برايت دست تكان خواهم داد .... زير سايه بان ياد تو منتظر خواهم ماند زيرا كه عشق هرگز نمي ميرد ....

با کنتس دو نوای

 

 

 

ای دختر زیبا ببین: سایه ی نیمرنگ شامگاهان اندک اندک بر دامن تپه ها گسترده شده.جاده ی سفید رنگ در مه شامگاهی فرو رفته. بالای درهای خانه ها، چراغ ها روشن شده اند. حالا دیگر وقتی است که هم غرور و هم ترس و احتیاط را کنار بگذاری. همه روز خورشید بر پنجره ی اتاق تو تافت و تو را تنبل و خسته کنار پنجره یافت. اما حالا دوباره ساعتی فرا رسیده است که نسیم شامگاهی نیرویی تازه به جان ها بدمد و مهتاب جادوگر رویای عشق را در دلها بیدار کند.

ای دختر زیبا که همه روزه در آتش هوس می سوختی، از جای برخیز و رو به جنگل انبوه پر سایه کن، زیرا اکنون ساعتی رسیده است که طبیعت نیرومند بالهای خود را بر سر آنهایی که در آغوش هم می افتند و از فرط لذت رنج می برند بگستراند.

ببین/ ژاله ی شامگاهی بر گلها نشسته است تا بستر عشق تو را بیاراید. هوا از بوی گلها عطر آگین شده تا آشیان عشق تو را معطر کند. پروانه هایسبکبال از شاخی به شاخی پایکوبی آغاز کرده اند تا رامشگر بزم عشق تو باشند.

ببین/ طبیعت جاودانی و پر وقار که غرور و رنج مردمان را به چیزی نمی گیرد، اکنون در آرامش شب به هیجان آمده است تا شاهد عطش ابدی دلها باشد و در گوشه و کنار جهان همه ی موجودات را بیخودانه به آغوش هم افکند.او که نمی داند، او که با رنج و راحت کسان کاری ندارد، وقتیکه آدمیزادگان را با جاذبه ی هوس به دنبال هم روان بیند لبخند می زند و از شادمانی به خویش می لرزد.

  ای دختر زیبا! گلها و درخت ها در آرامش شامگاهان به عطر افشانی پرداخته اند تا آسمان دل تو را عطر آگین کنند. خود را در اختیار رویای خدایی عشق و هوس گذارند ، مگر نمی بینی آن ساعتی که گلها سر به سوی یکدیگر خم می کنند و از روی هم بوسه می گیرند فرا رسیده است؟

ستارگان یکایک در آسمان به درخشش در آمده اند. برگهای درختان زمزمه کنان سر در گوش نهاده اند و امواج دریا مجذوبانه به سوی ماه بالا می روند. پرندگان نیز مستانه نغمه شوق و بی خبری سر داده اند.تو هم در این جمع مشتاقان سر مست شرکت کن. دل خویش را در سرچشمه ی تقدیر بشوی و صفا ده. دلیزانه پیکار دلپذیر و لذت بخش هستی را بپذیر، زیرا امشب زنبور هوس بر گل نوشکفته ی وجود تو خواهد نشست.

ببین: دنیای پهناور با قوانین جاودانی خود دیده بر روی تو دوخته است و با اشتیاق فراوان نگران توست. مگر نمی بینی که چگونه گلها و گیاهان رو بسوی تو کرده اند؟روح و جسم خود را آماده ی پذیرایی کن، زیرا امشب مهمانی به خانه ی تو خواهد آمد که عشق نام دارد.

                                                                                        (کنتس دو نوای)

  

  رنج تو از این ناشی می شود که می خواهی همه چیز متفاوت باشد. وقتی چنین نیازی نداشته باشی، رنجت پایان می پذیرد.

 تو می توانی همه چیز بخواهی، اما نیاز است که باید از میان برخیزد.(وین دایر)

صــد نامه نوشتیم  و جـــوابی ننوشتی

این هم که جوابی ننویسند جواب است

اگر...

 

 

 

 

 

به آرامی آغاز به مردن می کنی
اگر سفر نکنی،
اگر چیزی نخوانی،

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،

اگر از خودت قدردانی نکنی.

 

به آرامی آغاز به مردن میکنی

زمانیکه خودباوری را در خودت بکشی،

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

 

به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر برده عادات خود شوی،

اگرهمیشه از یک راه تکراری بروی...

اگر روزمرگی را تغییر ندهی

اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی،

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی

 

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر از شور و حرارت،

از احساسات سرکش،

و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا میدارند

و ضربان قلبت را تندترمی کنند،

دوری کنی...

 

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر هنگامیکه با شغلت، یا عشقت شاد نیستی، آنرا عوض نکنی

اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی

اگر ورای رویاها نروی،

اگر به خودت اجازه ندهی

که حداقل یکبار در تمام زندگیت

ورای مصلحت اندیشی بروی....

 

امروز زندگی را آغاز کن!

امروز مخاطره کن!

امروز کاری بکن!

نگذار که به آرامی بمیری...

 

شادی را فراموش نکن!

 

 

پابلونرودا

عارفانه ها

پیر طریقت فرمود :

خدایا، گاه میگویی : فرود آی ، گاه میگویی : گریز

 گاه فرمایی :  بیا ، گاه گویی : پرهیز، خداوندا ، این نشان قربت است؟

 یا محض رستاخیز ؟ هرگز بشارت ندیدم تهدید آمیز !

 ای مهربان بردبار ای لطیف نیک یار ، آمدم به درگاه ، خواهی به ناز دار ، خواهی خواردار

 

 

از عارفی بزرگوار پرسیدند : آدم و ابلیس هر دو در بهشت گناه کردند ....

چه شد که آدم بخشوده و ابلیس ملعون شد ؟

گفت : گناه آدم از شهوت بود وگناه ابلیس از عُجب و تکبر بود...

و عُجب و تکبر در نزد خداوند بخشش پذیر نبود.

 

 

یکی از اولیا فرمود : شرم حصار دین است ...ومایه ی ایمان ویقین

و نشانه ی کرم -  و مردم در این مقام سه دسته اند:

غافلان - عاقلان  و عارفان ......

غافلان از مردم شرم دارند و آنان ستمکارانند....

عاقلان از فرشتگان شرم دارند و آنان مقتصدانند....

وعارفان از حق شرم دارند و آنان سابقانند.

 

 

اهل دلی گوید: خدایا گر زارم در تو زاریدن خوش است

ور نازم به تو نازیدن خوش است ـ 

خداوندا شاد به آنم که سر بر درگاه تو میزارم

به امید آنکه روزی در میدان فضیلت به تو نازم

یک نظر در من نگری تا

دوگیتی به دور اندازم..........

 

 

یکی از عارفی پرسید: زکات ۲۰۰ دینار چند دیناره ؟

 گفت : این سوال رو برای خودت میپرسی یا برای من ؟

گفت : مگر زکات دادن من و تو فرق داره ؟

گفت : اگه تو بدی زکات اون ۵ دیناره واگه من بدم ـ همه ۲۰۰ دیناره !!!

آنها که زکات دادند گویند :بار خدایا به آنچه ما دادیم از ما راضی وخشنود هستی ؟؟؟

ولی آنها که تمام مال دادند خداوند به آنان میگوید : از این انفاق که کردی از ما راضی هستی؟؟؟