معبدهستی

شبيه  شمع  كه خيلي  نجيب ميسوزد
دلم  براي  تو  گاهي  عجيب ميسوزد
دلم /براي دل ساده ام كه خواهد خورد
دوباره مثل هميشه  فريب  ميسوزد
نشسته اي به اميد كه؟ گـُر بگير اي عشق
هميشه  آتش تو  بي لهيب  ميسوزد
تو اشتباه  نكردي  گناه آدم  بود
اگر هنوز بشر پاي سيب ميسوزد
من آشناي تو  بودم  ولي ندانستم
غريبه ها دلشان هم غريب ميسوزد
براي من فقط اين دل ز عشق جا مانده است
كه با نگاه شما  عن قريب ميسوزد